هرکس که سر زلف تو آورد بدست
|
|
از غالیه فارغ شد و از مشگ برست
|
عاقل نکند نسبت زلفت با مشگ
|
|
داند که میان این و آن فرقی هست
|
* * * |
تا مهر توام در دل شوریده نشست
|
|
وافتاد مرا چشم بدان نرگس مست
|
این غم ز دلم نمینهد پای برون
|
|
وین اشگ ز دامنم نمیدارد دست
|
* * * |
ای مقصد خورشید پرستان رویت
|
|
محراب جهانیان خم ابرویت
|
سرمایهی عیش تنگدستان دهنت
|
|
سر رشتهی دلهای پریشان مویت
|
* * * |
گفتم عقلم گفت که حیران منست
|
|
گفتم جانم گفت که قربان منست
|
گفتم که دلم گفت که آن دیوانه
|
|
در سلسلهی زلف پریشان منست
|
* * * |
دوران بقا بیمی و ساقی حشواست
|
|
بی زمزمهی نای عراقی حشو است
|
چندانکه فذالک جهان مینگرم
|
|
بارز همه عشرتست و باقی حشواست
|
* * * |
دنیا نه مقام ماست نه جای نشست
|
|
فرزانه در او خراب اولیتر و مست
|
بر آتش غم ز باده آبی میزن
|
|
زان پیش که در خاک روی باد بدست
|
* * * |
امشب من و چنگیی و معشوقهی چست
|
|
بودیم به عیش و عهد کردیم درست
|
ساقی ز بلور ناب بر روی زمین
|
|
میکشت عقیق و للتر میرست
|
* * * |
میکوش که تا ز اهل نظر خوانندت
|
|
وز عالم راز بیخبر خوانندت
|
گر خیر کنی فرشته خوانند ترا
|
|
ور میل بشر کنی بشر خوانندت
|
* * * |
هرچند که درد دل هر خسته بسیست
|
|
وز دست فلک رشتهی بگسسته بسیست
|
زنهار ز کار بسته دل تنگ مدار
|
|
در نامهی غیب راز سربسته بسیست
|
* * * |
گل کز رخ او خجل فرو میماند
|
|
چیزیش بدان غالیهبو میماند
|
ماه شب چهارده چو بر میآید
|
|
او نیست ولی نیک بدو میماند
|
* * * |
این شمع که شب در انجمن میخندد
|
|
ماند بگلی که در چمن میخندد
|
هر شب که به بالین من آید تا روز
|
|
میسوزد و بر گریهی من میخندد
|
* * * |
هر چند بهشت صد کرامت دارد
|
|
مرغ و می و حور سرو قامت دارد
|
ساقی بده این بادهی گلرنگ به نقد
|
|
کان نسیهی او سر به قیامت دارد
|
* * * |
تا یار برفت صبر از من برمید
|
|
وز هر مژهام هزار خونابه چکید
|
گوئی نتوانم که ببینم بازش
|
|
«تا کور شود هر آنکه نتواند دید»
|
* * * |
ای شعلهای از پرتو رویت خورشید
|
|
رویم ز غمت زرد شد و موی سفید
|
از وصل تو هر که بود در جمله جهان
|
|
بر داشت نصیبی و من خسته امید
|
* * * |
فکری که بر آن طبع روان میگذرد
|
|
شرحش ز معانی و بیان میگذرد
|
شعر تو چرا نازک و شیرین نبود
|
|
آخر نه بدان لب ودهان میگذرد
|
* * * |
آن زلف که بر گوشهی غلطاق نهاد
|
|
صد داغ جفا بر دل عشاق نهاد
|
بر چهرهی او چو طاق ابرویش دید
|
|
مه خوبی روی خویش بر طاق نهاد
|
* * * |
درویش که می خورد به میری برسد
|
|
ور روبهکی خورد به شیری برسد
|
گر پیر خورد جوانی از سر گیرد
|
|
ور زانکه جوان خورد به پیری برسد
|
* * * |
من ترک شراب ناب نتوانم کرد
|
|
خمخانهی خود خراب نتوانم کرد
|
یک روز اگر بادهی صافی نخورم
|
|
ده شب ز خمار خواب نتوانم کرد
|
* * * |
آن خور که ازو قوت روح افزاید
|
|
یعنی می گلگون که فتوح افزاید
|
من بندهی آنکه در شبانگاه خورد
|
|
من چاکر آن که در صبوح افزاید
|
* * * |
جان قصهی آن ماه سخنگو گوید
|
|
دل کام روان زان لب دلجو جوید
|
گر عکس رخش بر چمن افتد روزی
|
|
از خاک همه لالهی خود رو روید
|
* * * |
عشق تو مرا چو خاک ره خواهد کرد
|
|
خال تو مرا حال تبه خواهد کرد
|
زلف تو مرا به باد بر خواهد داد
|
|
چشم تو مرا خانه سیه خواهد کرد
|
* * * |
تا ساخته شخص من و پرداختهاند
|
|
در زیر لگد کوب غم انداختهاند
|
گوئی من زرد روی دلسوخته را
|
|
چون شمع برای سوختن ساختهاند
|
* * * |
گر وصل تو دست من شیدا گیرد
|
|
وین درد و فراق راه صحراگیرد
|
هم حال من از روی تو نیکو گردد
|
|
هم کار من از قد تو بالا گیرد
|
* * * |
لب هر که بر آن لعل طربناک نهد
|
|
پا بر سر نه کرسی افلاک نهد
|
خورشید چو ماه پیش رویش به ادب
|
|
هر روز دو بار روی بر خاک نهد
|
* * * |
از شدت دست تنگی و محنت برد
|
|
در خیمه ما نه خواب یابی و نه خورد
|
در تابه و صحن و کاسه و کوزهی ما
|
|
نه چرب و نه شیرین و نه گرم است و نه سرد
|
* * * |
زین گونه که این شمع روان میسوزد
|
|
گوئی ز فراق دوستان میسوزد
|
گر گریه کنیم هر دو با هم شاید
|
|
کو را و مرا رشتهی جان میسوزد
|
* * * |
قومی ز پی مذهب و دین میسوزند
|
|
قومی ز برای حور عین میسوزند
|
من شاهد و می دارم و باغی چو بهشت
|
|
ویشان همه در حسرت این میسوزند
|
* * * |
دل با رخ دلبری صفائی دارد
|
|
کو هر نفسی میل به جائی دارد
|
شرح شب هجران و پریشانی ما
|
|
چون زلف بتان دراز نائی دارد
|
* * * |
وصف لب او سخن چو آغاز کند
|
|
وان رنگ رخش که بر سمن ناز کند
|
از غنچه شنو چو غنچه لب بگشاید
|
|
وز گل بطلب چو گل دهن باز کند
|
* * * |
دانا ز می و مغانه می نگریزد
|
|
وز چنگ و دف و چغانه می نگریزد
|
یک شاهد و دو ندیم و سه جام شراب
|
|
البته از این سه گانه می نگریزد
|
* * * |
هر لحظه رسد به من بلائی دیگر
|
|
آید به دلم زخم ز جائی دیگر
|
بر درد سری کز فلکم راست بود
|
|
امروز فزود درد پائی دیگر
|
* * * |
ای در سر هر کس از تو سودای دگر
|
|
در راه تو هر طایفه را رای دگر
|
چیزی ز تو هر کسی تمنا دارد
|
|
ما جز تو نداریم تمنای دگر
|
* * * |
از شوق توام هست بر آتش خاطر
|
|
بیوصل توام نمیشود خاطر خوش
|
در حسرت ابرو و سر زلف خوشت
|
|
پیوسته نشستهام مشوش خاطر
|
* * * |
ای لعل لبت به دلنوازی مشهور
|
|
وی روی خوشت به ترکتازی مشهور
|
با زلف تو قصهایست ما را مشکل
|
|
همچون شب یلدا به درازی مشهور
|
* * * |
ای دل پس از این انده بیهوده مخور
|
|
زین پیش غم بوده و نابوده مخور
|
جان میده وداد طمع و حرص مده
|
|
غم میخور و نان منت آلوده مخور
|
* * * |
ای بر دل هرکس ز تو آزار دگر
|
|
بر خاطر هر کسی ز تو بار دگر
|
رفتی به سفر عظیم نیکو کردی
|
|
آن روز مبادا که تو یک بار دگر
|
* * * |
ای دل پس از این غصهی ایام مخور
|
|
جز نی مطلب همدم و جز جام مخور
|
مرسوم طمع مدار و تشریف مپوش
|
|
ادرار قلم بر نه و انعام مخور
|
* * * |
دل در پی عشق دلبرانست هنوز
|
|
وز عمر گذشته در گمانست هنوز
|
گفتیم که ما و او بهم پیر شویم
|
|
ما پیر شدیم و او جوانست هنوز
|
* * * |
نه یار نوازد بکرم یک روزم
|
|
نه بخت که بر وصل کند پیروزم
|
چون شمع برابر رخش گه گاهی
|
|
از دور نگه میکنم و میسوزم
|
* * * |
بیم است که در بیخودی افسانه شوم
|
|
وانگشت نمای خویش و بیگانه شوم
|
ای عقل فضول میدهد زحمت من
|
|
ناگاه ز دست عقل دیوانه شوم
|
* * * |
دل سیر شد از غصهی گردون خوردن
|
|
وز دست ستم سیلی هر دون خوردن
|
تا چند چو نای هر نفس ناله زدن
|
|
تا کی چو پیاله دمبدم خون خوردن
|
* * * |
در کوچهی فقر گوشهای حاصل کن
|
|
وز کشت حیات خوشهای حاصل کن
|
در کهنه رباط دهر غافل منشین
|
|
راهی پیش است توشهای حاصل کن
|
* * * |
از کار جهان کرانه خواهم کردن
|
|
رو در می و در مغانه خواهم کردن
|
تا خلق جهان دست بدارند ز من
|
|
دیوانگیی بهانه خواهم کردن
|
* * * |
گفتم صنما شدم به کام دشمن
|
|
زان غمزهی شوخ و طرهی مرد افکن
|
گفت آنچه ز چشم و زلف من بر تو گذشت
|
|
ای خانه سیه چرا نگفتی با من
|
* * * |
بر هیچ کسم نه مهر مانده است نه کین
|
|
یک باره بشسته دست از دنیی و دین
|
در گوشه نشستهام به فسقی مشغول
|
|
هرگز که شنیده فاسق گوشهنشین
|
* * * |
ای دل بگزین گوشهای از ملک جهان
|
|
زین شهر بدان شهر مرو سرگردان
|
همچون مردان موزه بکن خیمه بسوز
|
|
با چادر و موزه چند گردی چو زنان
|
* * * |
از دل نرود شوق جمالت بیرون
|
|
وز سینه هوای زلف و خالت بیرون
|
این طرفه که با این همه سیلاب سرشگ
|
|
از دیده نمیرود خیالت بیرون
|
* * * |
ای رای تو ترجمان تقدیر شده
|
|
تیغ تو چو خورشید جهانگیر شده
|
همچون ترکش دشمن جاهت بینم
|
|
آویخته و شکم پر از تیر شده
|
* * * |
در درد سرم زین دل سودا پیشه
|
|
کو را نبود بجز تمنی پیشه
|
پیرانه سرش آرزوی برنائی است
|
|
فریاد از این پیرک برنا پیشه
|
* * * |
ای آنکه بجز تو نیست فریادرسی
|
|
غیر از کرمت نداد کس داد کسی
|
کار من مستمند بیچاره بساز
|
|
کان بر تو به هیچ آید و برماست بسی
|
* * * |
پیش لب و زلفش ای دل از حیرانی
|
|
چون ابروی شوخ او مکن پیشانی
|
سودازدگی زلف او میبینی
|
|
باریک مزاجی لبش میدانی
|
| | ![Print](https://aaahoo.com/images/Act/print.gif) |
![aaahoo](http://aaahoo.com/images/logo/aaahooweb2F.gif) |