چون فروماندی ز بد کردار خویش

چون فروماندی ز بد کردار خویش پارسا گشتی کنون و نیک خو آن مثل کز پیش گفتند، ای پسر، من به شعر آرم کنون از بهر تو گند پیری گفت که‌ش خوردی بریخت «مر مرا نان تهی بود آرزو»