از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما

از کاه ، کهربا بگریزد به بخت ما خنجر به جای برگ برآرد درخت ما الماس ریزه شد نمک سوده‌ی حکیم در زخم بستن جگر لخت لخت ما با اینهمه خجالت و ذلت که می‌کشم از هم فرو نریخت زهی روی سخت ما زورق گران و لجه خطرناک موجه صعب ای ناخدا نخست بینداز رخت ما وحشی تو بودی و من و دل، شاه وقت خویش آتش فکند شعله‌ی گلخن به تخت ما