| نوبهار آمد ولی بیدوستان در بوستان | آتشین میلیست در چشمم نهال ارغوان | |
| تا گل سوری بخندد ساقی بزم بهار | ریخت در جام زمرد فام خیری زعفران | |
| غنچه کی خندد به روی بلبل شب زندهدار | گر نیندازد نسیم صبح خود را در میان | |
| بر سر هر شاخ گل مرغی خوش الحان و مرا | مهر خاموشیست چون برگ شقایق بر زبان | |
| غنچه با مرغ سحر خوان سرگران گردیده بود | از کناری باد صبح انداخت خود را در میان | |
 |  | |
 | ||