| سبوی بادهای گویا به هر پیمانهای خوردی | ندارد یک خم این مستی مگر خمخانهای خوردی | |
| نه دأب آشنایانست با هم رطل پیمودن | تو این می گوییا در صحبت بیگانهای خوردی | |
| نهادی سر به بد مستی و با دستار آشفته | به بازار آمدی خوش بادهی رندانهای خوردی | |
| به حکمت باده خور جانان بدان ماند که این باده | به بی باکی چو خود خوردی نه با فرزانهای خوردی | |
| شراب خون دل گرمی ندارد ورنه ای وحشی | تو میدانی چه میها دوش از پیمانهای خوردی | |
 |  | |
 | ||